midwinter special

20 december 2017

Aan de rand van de Castricumse duinen, daar waar het bos begint, staan op een romantische plek de boshutten. Een ideale plek om tot inkeer te komen, om in nauwe verbinding met de natuur in te tunen op de winter. Al menig jaar hebben we hier op onze manier midwinter of kerst gevierd, verbondenheid gevoeld met elkaar, lekker eten gedeeld, ons verwarmd bij het vuur van de open haard, en vooral de dans van het leven met elkaar gedanst.

samen het eten delen, wat iedereen inbrengt (keukentje aanwezig) – samen chillen en klanken maken bij de open haard (neem je muziekinstrument mee) – samen dansen in een speelse biodanza workshop

Dit jaar op woensdag 20 december, 18.30 – 23 uur.

Dit mooie event gaat door met minimaal 10 deelnemers. Daarom wordt je verzocht je aan te melden door een mailtje te sturen naar juro@telfort.nl

Laat weten als je wilt helpen met het aankleden van de zaal.

Praktische informatie


Het onderwerp dit jaar is:

mijn biodanza

van mijn levensdans tot verbinding

Wat heerlijk om een avond door te mogen brengen met mensen die open aanwezig willen zijn en contact willen maken. Die weten dat contact maken begint met contact maken met jezelf. Met naar jezelf durven kijken en jezelf accepteren, wat zeker niet altijd makkelijk is. Wat er verder is of ontstaat ligt helemaal open. Voor mezelf weet ik dat ik speelser, veel speelser, mag zijn. Op dezelfde avond, een jaar geleden, was me dat opvallend goed gelukt, en het lijkt me mooi en zalig om op dit pad voort te mogen borduren.

Mijn levensdans – ik denk aan de hymne Prometheus van Goethe, die ik net met dank aan mijn vader ontdekt heb. Anders dan de Goden leeft de mens een gloeiend hartte lijden, te huilen, te genieten en blij te zijn. Ook komen onze mooiste kinderdromen niet uit – we laten ons daarom niet de woestijn in sturen of gaan het leven haten. Wat Goethe hier beschrijft is voor mij het omhelzen van het leven zoals het is, niet alleen de mooie dagen, ook de kou en het ijs van de winter, ook de pijn, de teleurstellingen en tekortkomingen. En steeds weer genieten van dat wat het leven ons wel geeft, kleine of groten dingen, je eigen stem, de warmte van het vuur…

Ieder danst zijn eigen dans, iedereen is anders, iedereen heeft unieke eigenschappen en mogelijkheden. We zien elkaar en waarderen elkaar in onze verschillen. Door te zien hoe ik echt ben, door de ander te mogen zien in haar/zijn echtheid, hierdoor ontstaat de mogelijkheid tot verbinding. Hoe kunnen we dit beter onderzoeken en ervaren dan in het spel, in speelse ontmoetingen? Als we onszelf niet meer bloody seriously nemen? Als we ook met een knipoog naar onszelf kunnen kijken, dan is het echt feest…  😉

Ik nodig je uit om dit feestje mee te vieren.