Archief

Hier vind je een aantal uitnodigingen van vroegere workshops. Dit kan je helpen een indruk te krijgen van Biodanza in Castricum. Maar niets gaat boven je eigen ervaring!


4 maart 2018

Onderwerp: Levensvreugde

Na krokussen en sneeuwklokjes zie ik in de duinen de eerste brandnetelscheutjes verschijnen, en winterpostelein! Als je dit leest hoor je vast ook alweer de koolmees met haar vrolijke lenteroep. Het leven blijft zich continu vernieuwen op deze onze schitterende blauwe planeet! Maar oh, zo lastig om te merken dat we ouder worden!! En toch, ook hierin schuilt schoonheid en elegantie. Afscheid nemen doe je in stijl 😉 Om gezond oud te kunnen worden, ja sowieso om gezond te kunnen zijn, moeten we leren van onszelf te houden. Een echte liefdesrelatie aangaan met jezelf;) <3<3<3 Steeds weer ontdek ik manieren van mezelf om me te onderdrukken, om niet trouw te zijn aan mijn gevoel. Bv als ik naar een dansavond ga, zie ik allemaal mensen die elkaar begroeten en vrolijk met elkaar kletsen. Dan denk ik dat ik dit ook moet doen, hoewel ik eerder stil wordt van binnen en alleen maar rustig wil zitten. Ik wil er wel bij horen! Maar als ik niet doe zoals de anderen ben ik bang dat mensen daar een oordeel op hebben en ga ik me een buitenbeentje voelen. ben benieuwd hoe het zal zijn als ik de volgende keer lekker stil ga zitten, wel aanwezig, en voel hoe dit voor me is 😉

Ik nodig ons uit in de volgende dans goed te blijven voelen wat voor jou klopt, en daar bij te blijven, ook als het niet aansluit bij dat wat de groep op dat moment doet. En vertrouwen te hebben dat de levensvreugde vanzelf weer een keertje gaat opborrelen … En zo niet toch trouw te blijven aan jezelf, misschien heb je nog iets anders nodig, of gewoon nog meer tijd.

Het dansende eikenbos

  • Stil zitten
  • Niets doen
  • De lente komt
  • Het gras groeit

(Zen haiku)


Biodanza nodigt je uit om met compassie en liefde naar jezelf te kijken en in jezelf te voelen. Om te voelen wat er allemaal binnen in jou leeft, wat er wil bewegen, waar ruimte is of bv vloeibaarheid. Om gewaar te worden wat er aan angsten of verlangens in je leeft. Om jezelf toe te staan dat je ook pijn of verdriet mag voelen, of boosheid, want dat hoort allemaal bij het echte leven. Om trots te zijn op alles wat je daar van binnen voelt, het is immers van jou! Om van jezelf te houden met alles wat je bent, om liefde te voelen voor dat unieke stukje leven dat jouw naam draagt, dat jou zo bijzonder en de moeite waard maakt.


4 februari 2018

Onderwerp: Rust en actie

De winter nodigt ons uit om wat meer tot rust te komen. Sommigen noemen dat depressief. Dus laten we de uitnodiging aannemen en met zijn allen even wat depressiever worden 😉

Ik stuur je deze mail zonder zeker te weten of je dit wel leest en of je wel mail van mij wilt ontvangen. Het lijkt een grote stap te zijn om te laten weten dat je bepaalde mails liever niet ontvangt. Het is ook heel makkelijk om mailtjes weg te gooien, door alle spam zijn we daar ook in geoefend. Wat ik wil zeggen is, ik stuur je deze mail omdat je wat mij betreft erbij hoort. Jij bent belangrijk en je bent helemaal welkom met alles wat je bent, ook bv depressiviteit, om maar iets te noemen.

Het evenwicht tussen rust en actie is bij ons nog weleens zoek. We hollen teveel en komen dan in het weekend ons bed niet meer uit. Of we hebben ooit de overtuiging aangenomen dat we altijd iets nuttigs moeten doen en zitten nu de hele tijd in de weerstand, bv door ruimte te geven aan verslavingen. We komen dan niet meer toe aan het echte leven. We pendelen dan steeds heen en weer tussen het gevoel van moeten en weerstand tegen dat moeten. We genieten dan niet van ons werk – of het nou betaald werk is of bv werk in de huishouding en we genieten ook niet echt van momenten van rust en ontspanning.

 

Biodanza nodigt je uit om met compassie en liefde naar jezelf te kijken en in jezelf te voelen. Om te voelen wat er allemaal binnen in jou leeft, wat er wil bewegen, waar ruimte is of bv vloeibaarheid. Om gewaar te worden wat er aan angsten of verlangens in je leeft. Om jezelf toe te staan dat je ook pijn of verdriet mag voelen, of boosheid, want dat hoort allemaal bij het echte leven. Om trots te zijn op alles wat je daar van binnen voelt, het is immers van jou! Om van jezelf te houden met alles wat je bent, om liefde te voelen voor dat unieke stukje leven dat jouw naam draagt, dat jou zo bijzonder en de moeite waard maakt.


20 december 2017

Aan de rand van de Castricumse duinen, daar waar het bos begint, staan op een romantische plek de boshutten. Een ideale plek om tot inkeer te komen, om in nauwe verbinding met de natuur in te tunen op de winter. Al menig jaar hebben we hier op onze manier midwinter of kerst gevierd, verbondenheid gevoeld met elkaar, lekker eten gedeeld, ons verwarmd bij het vuur van de open haard, en vooral de dans van het leven met elkaar gedanst.

  • samen het eten delen, wat iedereen inbrengt (keukentje aanwezig)
  • samen chillen en klanken maken bij de open haard (neem je muziekinstrument mee)
  • samen dansen in een speelse biodanza workshop

Het onderwerp dit jaar is:

mijn biodanza

van mijn levensdans tot verbinding

Wat heerlijk om een avond door te mogen brengen met mensen die open aanwezig willen zijn en contact willen maken. Die weten dat contact maken begint met contact maken met jezelf. Met naar jezelf durven kijken en jezelf accepteren, wat zeker niet altijd makkelijk is. Wat er verder is of ontstaat ligt helemaal open. Voor mezelf weet ik dat ik speelser, veel speelser, mag zijn. Op dezelfde avond, een jaar geleden, was me dat opvallend goed gelukt, en het lijkt me mooi en zalig om op dit pad voort te mogen borduren.

Mijn levensdans – ik denk aan de hymne Prometheus van Goethe, die ik net met dank aan mijn vader ontdekt heb. Goethe rekent hier af met de (Griekse) Goden, die volgens hem de mens nooit echt geholpen hebben, eigenlijk zielig zijn en ook nog jaloers op de mens. Anders dan de Goden heeft de mens een gloeiend hartte lijden, te huilen, te genieten en blij te zijn. Ook al komen onze mooiste kinderdromen niet uit – we laten ons daarom niet de woestijn in sturen of gaan het leven haten. Wat Goethe hier beschrijft is voor mij het omhelzen van het leven zoals het is, niet alleen de mooie dagen, ook de kou en het ijs van de winter, ook de pijn, de teleurstellingen en tekortkomingen. En steeds weer genieten van dat wat het leven ons wel geeft, kleine of grote dingen, je eigen stem, de warmte van het vuur… Voor mij is het ontroerend, hoe Goethe hier de worsteling van de mens beschrijft, zijn leiden en pijn, maar ook de hoop die hij nooit opgeeft en de waardering voor het leven zoals het nu eenmaal is.

Ieder danst zijn eigen dans, iedereen is anders, iedereen heeft unieke eigenschappen en mogelijkheden. We zien elkaar en waarderen elkaar in onze verschillen. Door te zien hoe ik echt ben, door de ander te mogen zien in haar/zijn echtheid, hierdoor ontstaat de mogelijkheid tot verbinding. Hoe kunnen we dit beter onderzoeken en ervaren dan in het spel, in speelse ontmoetingen? Als we onszelf niet meer bloody seriously nemen? Als we ook met een knipoog naar onszelf kunnen kijken, dan is het echt feest…  😉

Ik nodig je uit om dit feestje mee te vieren.


12 november 2017, Overvloed

Een vriend van mij maakte me een tijd geleden erop attent, dat er een enorme overvloed heerst. Denk bv. aan al het goud dat er nog ergens onder de aarde verscholen ligt. Ik weet niet hoe, maar het maakte toen klik bij mij en ik dacht dat dit verdomme ook helemaal waar was. toen begon het tot me door te dringen wat dit eigenlijk in de praktijk betekent. Tegelijk werd ik me ervan bewust, hoe ons leven diep doordrongen is van het idee van een tekort. In de supermarkt gaan we er serieus over nadenken een product te kopen omdat het bv. 12 cent afgeprijsd is. Alleen al de tijd en aandacht die ons dit kost is veel meer waard dan 12 cent.

Maar omdenken is moeilijk. Ons hele leven hebben we geleefd en gedacht vanuit het tekort. Dus we kunnen alleen maar oefenen en onszelf en elkaar er steeds weer aan herinneren. Er is overvloed! Overal!! Altijd! Het hele universum gonst van de energie, van oneindige mogelijkheden en kansen! Niet te vatten 😉

 

Hoe kwam ik er ook weer op? In de herfst heb je vaak een overvloed aan droge bladeren. [Dit was even een sprongetje 😉 ] In een beukenbos glansen  de droge blaadjes goudgeel, zeker als er nog een beetje zon op schijnt. Dan loop je met je laarzen door het goud en het geeft een heerlijk geluid. Wat een rijkdom! Zonder haast loop ik door het bos, geniet van de frisse lucht, de zon, de geluiden. Ik geniet van mijn eigen stappen, van het feit dat ik ze kan zetten, dat mijn hart klopt en dat mijn spieren bewegen. Wonder boven wonder! Maar het allergrootste wonder is het, dat dit mooie systeem niet onmiddellijk in elkaar stort, wat je zou moeten verwachten volgens de wetten van de natuurkunde. Al 3,8 mrd. jaren is het stabiel, zo lang al bestaat het leven op de aarde!

Bio-dans en -appeltaart is een feest van overvloed. In deze workshop laten we het onvatbare tot ons doordringen, we ervaren de overvloed door onze aandacht er op te richten. We ervaren dit in de dans, door het samen zijn en het samen genieten. Ik nodig je van harte uit om bij dit fantastische feestje mee aanwezig te zijn, om je met ons samen te verwonderen. En alles wat je maar meeneemt is welkom, je blijdschap, je glimlach, maar ook je overvloedige pijnpatronen, die je in contact met de materie vanaf je kindertijd ontwikkeld hebt. Alles zal op zijn plek vallen, alles verwelkomen wij met een open hart.


8 oktober 2017, Herfst!

Herfst – oogsttijd

Herfst. Loslaten. Het binnenhalen van de oogst. In onze dansen besteden we aandacht aan het jaargetijde van de herfst. De herfst inspireert ons om dingen in ons leven af te ronden, om terug te kijken op een prachtige zomer en wat deze ons gebracht heeft. We laten los wat we niet meer nodig hebben en bereiden ons voor op een tijd van inkeer. De Iraans-Castricumse zangeres Farangis Zabihi zal ons met haar passievolle en soms melancholische liederen begeleiden en inspireren. Laten we danken voor een rijke oogst, smullen van de biologische appeltaart en feest vieren!

 

 

 

 

 

 


BIO- Dans & Appeltaart gaat de natuur in

2 juli 2017, Dansen in de duinen

Deze keer gaan we de duinen in – met dans en lekkers. Neem je eigen muziekinstrument(en) mee, want na de dansworkshop doen we een jamsessie met stem en geluiden in de natuur.

In en door de dans worden onze zintuigen gescherpt, we worden gevoeliger voor de geluiden en andere indrukken uit de natuur, zoals de wind en het licht. Door het lopen in het gras en bv het aanraken van bladeren met de ogen dicht, wordt ook onze tastzin gestimuleerd. Het is een fantastische sensatie om je op deze manier open te stellen voor in feite alles waar we mee verbonden zijn.

Met onze geluiden geven we later in de vorm van een geïmproviseerd concert datgene terug, wat we eerst ervaren hebben. We antwoorden op dat wat de natuur bij ons losgemaakt heeft.

 

 

 

 


Zondag 18 juni 2017

Nog steeds verbaas ik me er over wat voor bijzondere gevoelens of inzichten biodanza kan oproepen, elke keer gebeurt het weer. De laatste keer hadden we voor begin van het dansen persoonlijke ervaringen gedeeld. Ik werd er met de neus op gedrukt dat sommige mensen bij ons vrijheden die vanzelfsprekend lijken, moeten ontberen. Door deze confrontatie voelde ik mij later in de dans gestimuleerd me vrij te voelen en vanuit dit gevoel te dansen, veel meer nog dan anders. En ik kon me laten raken, mijn medeleven voelen met iemand die hier gekomen is als vluchteling. Ik had me eerder afgevraagd waarom me dit zo kan raken – misschien omdat mijn beide ouders vluchtelingen waren. Er kwamen tranen – verdriet over alles wat “fout” is gegaan of nog steeds “fout” gaat, en blijdschap – blijdschap dit te mogen voelen, blijdschap om contact te kunnen maken met mezelf en anderen, en blij ook dit te mogen voelen. Mezelf mogen ervaren met al deze gevoelens. Dit is wat ik jou ook van harte gun – alles wat er in jou leeft te mogen omhelzen, wat het ook is, soms lijkt het diep dramatisch, soms onbenullig, whatever.


16 april 2017, eerste paasdag, speciale paasdans-special

Dans en eieren / Dansen met Pasen

Op eerste Paasdag gaan we dansen in de sfeer van lente en pasen, een zonnige, speelse en vrolijke biodanza workshop, inclusief paaseieren natuurlijk!

Biodanza is dansen in de groep, soms in de kring, dan weer in je eentje of in tweetallen, op je eigen manier en geïnspireerd door de aanwijzingen van de docent. Vooral is biodanza genieten van dat wat er is, liefst zonder te veel verwachtingen of oordelen. Dit systeem van dansen werd ontwikkeld door de Chileense Arts Rolando Toro en is in Nederland populair geworden onder mensen die zich op het persoonlijke vlak verder willen ontwikkelen. De dansen zijn geschikt voor alle soorten mensen, het gaat er niet om hoe het er uit ziet, maar wat je van binnen voelt. Dat is wat je in de dans uitdrukt en ervaart, geheel volgens je eigen vermogens. Hierin leer je met jezelf en met de ander rekening te houden.


23 april 2015, doelen stellen – deze week in Uitgeest!

boog

Uit onderzoek is gebleken, dat mensen meer bereiken als ze zich doelen stellen. Dat klinkt ook bestwel logisch, toch? Als je het voornemen hebt je huis op te ruimen is de kans groter dat je er iets aan doet, dan als je dat doel niet hebt. En als je doel is voor een opleiding te slagen is de kans groter dat je de opleiding afrond, dan als je alleen maar de opleiding doet voor je plezier of “voor jezelf”. Toch is er vaak iets vreemds aan de hand. Als we duidelijk gericht zijn op de uitkomst, op het halen van het doel, vinden we dat wat we ervoor moeten doen vaak niet meer zo leuk. Misschien vond je het ooit leuk je huis in te richten, hier een bloemetje neer te zetten of daar je boeken mooi in de kast te zetten, maar nu het er alleen om gaat dat het opruimen gedaan moet zijn, voel je weerstand, je zou willen dat je er al klaar mee was, of je denkt het is mooi weer, ik ga eerst maar naar buiten.

Het zich richten op een doel bevordert de extrinsieke motivatie. Ook uit onderzoek is geleken, dat er twee soorten motivatie zijn, intrinsieke en extrinsieke. Intrinsiek betekent dat wat je van binnenuit leuk vindt om te doen, zonder meer, zonder betaling, lof of verzoek van iemand anders. Deze motivatie ontstaat op het moment waar je zomaar iets doet. Het doen zelf schept de motivatie – naar mijn idee een revolutionair inzicht. Extrinsieke motivatie ontstaat als je op welke manier dan ook, bij voorbeeld door een of andere beloning, van buiten jezelf gestimuleerd wordt iets te doen. Het gekke is, dat de extrinsieke motivatie de intrinsieke teniet maakt of sterkt doet afnemen. Dus iets wat je eerst met veel plezier deed voor je hobby, vind je minder leuk te doen als je ervoor betaald krijgt. Misschien vind je de betaling dan wel heel leuk… 😉

Biodanza vind je dus extra leuk, want je moet er zelf nog voor betalen J J Maar serieus, wat heeft dit allemaal met biodanza te maken? Door middel van delen en dans stimuleert biodanza onze weg van persoonlijke groei. In “de dans van het leven” onderzoeken we ook onze manier van in het leven staan en wat onze essentiële doelen zijn. Wat willen we doen, waar willen we leven en met wie willen we samen leven en werken? Ik denk dat doelen heel groot en heel concreet mogen zijn. In min slappkamer hangt een grote poster met één van mijn doelen, heel hoog gesteld en elke keer als ik ernaar kijk moet ik lachen (zo absurd lijkt het). Maar dat is juist de goede manier om aan het werk te gaan, met een lach, speels en soms een beetje crazy. Heerlijke uitgangspunten voor een biodanza avond.


9 april 2015, stappen zetten

stappen zetten

Als we willen leven moeten we stappen kunnen zetten. Dat is altijd eng, we weten niet waar we terecht gaan komen. Het leven lijkt soms op een donkere kamer waarin we op de tast onze weg proberen te vinden. Maar soms vliegen we ook vooruit zonder aarzeling en vergeten compleet dat het weleens anders is geweest. Of we ons verdwaald voelen in een donkere kamer of dat we ons als adelaren door de lucht zien vliegen – het komt meestal door onze gedachtepatronen die in een situatie actief zijn.

In biodanza ervaren we verschillende mogelijkheden van hoe we ons in een bepaalde levenssituatie kunnen voelen. We ervaren hoe het is om op je doel af te gaan, zonder je te laten afleiden, hoe een tijger zijn prooi besluipt of hoe we een oude vriend begroeten die we jarenlang niet hadden gezien. Of hoe we juist op een vloeiende manier op ons doel af kunnen gaan. En nog veel meer, natuurlijk. Deze ervaring neem je dan mee in je gewone leven en, bewust of onbewust, herinner je eraan en zo kan je op dezelfde manier stappen zetten als in de dans.


26 maart 2015, laag bij de grond

We willen altijd wel iets. We willen heel veel. We willen meestal ergens zijn waar we niet zijn en als we dat niet meer willen, dan is het omdat we het hebben opgegeven. We kunnen nauwelijks ooit helemaal tevreden zijn met dat wat we zijn en hebben.

Eén van de belangrijkste dingen – we willen ons niet opgelaten voelen. Hele industrieën leven van onze behoefte om ons niet opgelaten te hoeven voelen. We willen ons goed voelen en zodra we de kleinste troebelheid voelen komen we in actie. Er moet gepoetst worden en gedaan, pillen geslikt en vuiltjes weggewerkt.

Dit lijkt wel een recept voor een ongelukkig leven. Als we ons konden openstellen voor dat wat we vanzelf, of bijna vanzelf, in ieder geval moeiteloos, krijgen?

Stel je valt, je struikelt en valt. Stel je zou niet schrikken, maar je kon je overgeven aan dat wat er dan gebeurt?! Tijdens je val ervaar je even een moment van zwaarteloosheid. Als een zweven door de oneindige ruimte. Daarna wordt je opgevangen door de open armen van de aarde. Moeder aarde in haar grenzeloze liefde is jou niet vergeten. Ze vangt je op, onderbreekt je val door de grenzeloze ruimte en zorgt ervoor dat je op deze planeet kan blijven, de enige in het heelal waar leven mogelijk is. Ze vindt het zeker niet erg als je dan een poosje op haar blijft liggen, even lekker door ademt en geniet van de lucht die ze jou helemaal gratis ter beschikking stelt. Misschien wil je dan nog even gniffelend nagenieten van deze buitengewone gebeurtenis, of even een dutje doen. Langzaam wordt de bodem onder jou warm…

Zo zou het eruit kunnen zien als we op een dag – vandaag – beginnen met leven. In de Nederlandse (Europese?) cultuur is het verboden om op de grond te gaan liggen. Op zijn minst moet er gauw een arts erbij geroepen worden, of je wordt voor gek verklaard. De vloer is vies en wordt (misschien niet helemaal onterecht) geassocieerd met spuug en hondenpoep.

De aarde is onze moeder, het is fijn en helend om verbonden met de aarde te leven. Deze donderdag dansen we in verbinding met de aarde, met lekkere al dan niet Afrikaanse ritmes, die ons weer in contact brengen met onze oorsprong, met dat wat we werkelijk zijn. Begrijp je dat ik geen partij zie waar ik morgen op zou kunnen stemmen?

grond12